scenes from a memory, images and words

2006 specialized stumpjumper fsr :D

for 2 other pictures, view the set

mga album na dapat bilin

yes collection

rush (roll the bones ata). kahit remasters lang ayos lang

thursday - a city by the light divided (!)
oo, labas na!!

para sa iba pang cds na dapat binibili, puntahan nyo ang flickr set na ito

hendrix, emerson, lake and palmer

Nabibilib talaga ako kina coline at primo (prime, primi)

Nabanggit ko na kanina. Ang plano, magkikitakita kaming tatlo sa lrt central station around 1pm. By 1pm nagtext ako "er, nasa bahay pa rin ako. nasan na kayo"? magkakasundo nga talaga kaming tatlo kasi parepareho kami ng oras. Mga nasa bahay pa lang din sila. Ako pa nga, hindi pa nakakapagpaalam.

nagpaalam ako. hindi ako pinayagan. Delikado ang panahon. naguuwian sa probinsya etcetc. Delikado yung lugar. Matapos ang negotiations ("eh kelan ako pwedeng pumunta sa manila?" "hindi nalang ako lalabas kahit kelan?") pinayagan akong manood ng sine sa makati.

kaya ayon. nagayos ako, at nagcommute papuntang sm manila. inisip ko, 18 na ako. hindi na humihingi ang Philippine government ng authorization letter sa magulang na pinapayagan akong pumunta sa ibang bansa. sana man lang, reward sa pagiging legal age ang liberty. sa ibang bansa by legal age, hinahayaan na ng magulang na gawin ng anak ang kahit ano, pero oo alam ko, na kasama ng legal age, hindi na din binibigyan ng magulang ng financial support ang anak. Ako hanggang ngayon binibigyan pa rin. but still sana pwede akong gumala easily. yung tipong hindi kelangan magpaalam pa but rather MAGSABI LANG KUNG SAAN PUPUNTA.

nevertheless, nakarating sila doon sa sm manila by 3pm, as predicted. Ako, past 4 na, nasa LRT EDSA station palang ako. inaalala ko na since manonood kami ng sine, alamin na nila yung screening times. At sakto kasi sabi ni primi, 4:15-6:00 ung ice age 2. or so I think.

nakadating ako sa LRT central station past 4:30 na. hmm, hindi ko alam kung paano pumunta sa sm galing dun sa station. nagtext ako sa kanila "nandto na ako sa central station. Where is sm?". nagtanong ako sa jeepney driver kung nasaan ang sm. iniisip ko kasi baka kelangan ko pa magjeep papunta. Pero hinde, lakad lang derecho. nagmamadali akong pumasok, nagtanong sa guard kung nasaan ang sinehan at tumungo ako sa escalator papuntang 4th floor.

biglang may bumati sa akin habang nasa sarili kong mundo ako sa elevator. sina prime at coline. TURNS OUT NA PUPUNTAHAN NILA DAPAT AKO SA CENTRAL STATION. Wow. Mahabang litanya kung gaano kacritical na nagkta kmi, at kung paano kaya kung hindi kami nagkita.

Derecho kami sa sinehan. bili ng ticket at 70 pesos (ripoff) popcorn at pumasok sa cinema 4. After 30 minutes estimate, natapos ang ice age 2: the meltdown. it's all my fault naisip ko. Pero cinomfort pa rin ako ni coline. 5:10 pa lang nang natapos yung palabas. Turns out na cinocomfort lang din ako ni prime nang sinabi nya na 6:00 ang tapos (tama ba?), para hindi ako nagaalala nung papunta pa lang ako. Wow. Ambait nyo talaga sa akin :D

hinintay namin na magloop ung palabas, para mapanood namin yung simula.

kelangan ko nga pala makauwi by 7pm, kasi magsisimba kaming pamilya. Ang plano ko, umalis by 6:00. Pero nakakaaliw talaga yung quest para sa acorn at hindi pa rin ako umaalis. si coline pa talaga ang nagremind sa akin na kelangan ko na umalis. Wow, kung hindi nya sinabi yon, mageextend pa ako ng mageextend - not a good thing. Ako'y nagpaalam at uwuwi. LRT central station to EDSA station. switch to MRT line. Taft station to magallanes station (hindi sulit). bus to san pedro. Tricycle to bahay (note: bakit sobrang mahal ng tricycle ngayon? bente pesos, hindi pedeng hindi special?! Takte, 36 lang ang aircon bus mula san pedro hanggang magallanes).

Time: 7:50 pm
hindi na ako umabot sa misa. sayang yon, pero nagenjoy ako dun sa gala na yon. exciting ang public transportation. first time ko sa sm manila. nageenjoy ako kasama sina prime at coline.

next: baywalk sunrise. My kind of gala :)

Nahihilo pa rin ako sa popcorn. Damn msg

summation of things learned, lost count

Don't listen to anyone. not even your parents
er, legal age na ako eh. Goal ng parents na mabigyan ng wisdom ang anak para gumawa ng magandang decisions by this age. Pero by this age dapat dn eh hndi na cla gumagawa ng decisions para sa anak nila. Para wala kang ibang masisisi o mauutangan ng loob kundi sarili mo. kelangan k nalang ng financial power at mappractice ko na to ng husto.
Minsan nga, mali na ako, kasi purposely pinipili ko ung options na hindi gusto ng magulang ko, para maprove sa sarili ko na sariling desisyon ko un. isa pa tong rason kung bakit ayokong magmedicine eh. kasi kung magmedicine ako, parang sinusunod ko lang ang gusto ng magulang ko. siguro kung itulak nila sa akin ang engineering mapapaisip ako na magshift sa medicine.

never follow. wag bumuntot. wag sunod ng sunod
stand up for yourself. kung ayaw ka nilang tabihan, wag kang umalis sa inuupuan mo para tumabi sa kanila. kung naiwanan ka nila, wag kang maghabol.
corollary dito, wag kang mangiiwan at tabihan mo kung sino man (naexplain ko na ata to dati)

entropy increases in everything
lahat ng bagay nagdedeteriorate. kotse, cell phone, tao. nothing will last forever. kaya importante na siguraduhing matibay ang mga hinges ng cell phone. notorious ang mga joints. Ang cogs sprockets chain, ang derailleur, bottom bracket. nagagasgas ang frame. nawawala ang elasticity ng balat, napupudpod ang joints, bumababa ang metabolic rate.

The human body is very adaptive (until telomerase says otherwise)
climb a hill. Mahirap? Gawin mo lang palagi at eventually sisiw na lang yun. hmm, almost anything, gawin mo lang palagi ang isang bagay masasanay at masasanay ang katawan mo.

The simpler the better. The best
napakalakas ng nostalgia ko. I wished I lived during the yes years, nung wala pang internal combustion engine, nung hindi pa pressured into industrialization ang pilipinas. nung hindi pa malakas ang epekto ng capitalism. Ang plastic ko no, eto ako, nagaaral upang maging inhinyero ng electronics and communications. lahat din ng mga magagaling na musikero nabuhay dati. kaya nga puro revivals tayo ngayon eh. "covering dry".

I miss you
kelan tayo magkakausap uli

read:

EXTREMELY FLAMMABLE

HARMFUL
DANGEROUS TO THE ENVIRONMENT

ask for receipt

This will ensure that the taxes on your purchases will be remitted to the government. It will be used for the development of the Philippines.

the sky turns green

aahh, walang lumalabas sa isip ko. pero madami dapat akong dapat sabihin. kelangan kong masabi yung tungkol sa children's playground, green sky blending sunset, pagasam na manatiling bata at kasiyahan na magpakabata, sa cosmetic attempt ni lito atienza, sa unknown critters sa may seaside (akala ko ipis, pero hindi eh. more than six legs daw eh. sabi nila, malabo kasi mata ko eh, hindi ko maclaim yun)

sige systematic account nalang
.
.
.
hindi din eh. wala talagang lumalabas.

basta, pinlano namin nina primi(tivo) at coline na manood ng sunset sa manila bay. ala debauchery, pero less preparation pero more concrete planning. buti naman at pareho kami ni coline na may prublema sa punctuality* kaya halos sabay lang kami nagkitakita. nagkita kami sa labas ng magallanes mrt station (kahit na dapat sa loob nalang sila naghintay para di nila kelangan magbayad uli).

not going quite well

nakakita kami ng brightly colored turtle, inusisa namin kaya napadpad kami sa children's playground, kung saan 10 pesos ang entrance, at pwede mong hindi ihulog yung ticket para magawa mo tong souvenir (pero napunit ko na yung akin nang nalaman ko na pede pala namin matago).
alam kong corny (kurne) tong sasabihin ko, pero masayang magpakabatang isip sa playground. totoy no, pero masaya ako sa ganyan eh.

alam naman natin lahat na ang kulay ng sky ay dahil sa scattering ng white light. alam na natin na blue ang langit kapag tanghali, orange pag hapon, violet pag gabi. pero bakit walang green? red, orange, yellow, magkakalapit yan. blue, indigo, violet. pero green? pero meron pala. nito ko lang nalaman.

napakamomentous talaga ng araw na to.
pero pinakanatutuwa ako at meron akong mga bagong nakilala na tao na naiisip na hingin ang ticket para gawing souvenir, na hindi nahihiya at natutuwa pa nga na pumasok sa giant pumpkin, umusisa sa anatomically incorrect dinosaurs, dumaan sa bridge kahit na may mga unexplainable residents doon, pumasok sa puwet ng hippopotamus at lumabas sa bibig, pumasok sa mapangheng turtle (yung nakita namin sa labas) at hindi magreklamo, pumayag magslide na sabaysabay kaming tatlo, matuwa (?) nang makita na may panirang factory sa luneta park view, makuntento sa hamburger at c2, makakwentuhan tungkol sa pagkain hanggang mamiss na ang sunset, MAKUNTENTO SA GREEN SUNSET, mapaniwala at mainteresa na kapag nasa loob ka ng US embassy, pwede mong sabihin na nasa US ka, mapilit bumaba sa shore kahit na mahihirapan umakyat. wow. may mga tao palang ganito.

pauwi, sasakay ako sa LRT, tapos lipat sa MRT hanggang sa Ayala station. pwede nga sana akong bumaba sa Magallanes station pero sa Ayala pa rin ako bumaba kasi mas madaling sumakay sa Ayala. nang tumigil na sa Ayala station yung MRT, sobrang daming taong pumasok, at hindi ako makalabas! sumasarado na yung pinto, pero hindi yon makasara kasi sobrang siksikan na sa MRT, may maiipit na tao pagsumara yung pinto. hindi pa rin ako makalabas. sabi ko, "lalabas po. lalabas po". pinagbigyan naman ako at nakalabas din. astig, kung hindi nakaharang yung tao e di nagsarado yung pintuan at sa buendia ako bababa. ako nga lang pala ang bumaba dun sa ayala station. malamang, sino ba naman kasi ang sasakay sa taft tapos bababa sa ayala

*tama ata yung notion ko na may kinalaman ang affinity ko sa taoism sa punctuality ko, salamat sa Tao of Pooh. mukhang nagaagree si coline na nainstill sa amin ang virtue ng, er, di ko maalala yung tamang term. basta hindi kami napapamadali kahit na mallate na. er mali. er.akfshujksfajajka

isipin nyo. kung effective nga to, gaganda yung buhok mo. mapapansin yan ng mga tao. itatanong nila sayo: ang ganda ng buhok mo ah. ano conditioner mo?

discourse

nagtataka ako. bakit sa midst ng EEE, nakukuha pa ng mga tao na gumawa ng iba - mag organizations etc. ako kasi, kulang na kulang na ang oras ko para sa pagaaral, sarili at pamilya ko eh. management ng time? heck. sobrang diligent ko na sa time management; anlaki ng time alotted to academics ko. hindi na ako nanonood ng TV* ha. Tangna. kung alam nyo lang kung anong klaseng aral ang ginagawa ko. At sigurado ako, at par yung level of understanding ko. pero hindi ko nakukuha yung grades na nadedeserve ko eh. paano ko ba ijujustify. yung ilang mga problems sa exams, madali lang in terms of understanding, pero tedious isolve. eh bulok ako sa pagsolve eh, at may mga naimbento nang computer para magsolve ng mga ganun. sige, sabihin na natin na kylangan muna matutunan magarithmetic bago gumamit ng calculator, pero yung ibang problems naman, hindi dadating sa totoong buhay. kung dumating man, hindi namin kakalilanganin magmemorize ng sobrang trivial center of mass of a second degree spandrel. pwedeng-pwede akong magbuklat ng libro sa totoong buhay para malaman yung formula nyan.

pero hindi yan ang pinaka-pinanghihinayangan ko. dati, hindi ko maintindihan yung mga tao na nawawalan ng gana mag-aral kasi bumabagsak din anyway. ngayon nararamdaman ko na yun. i don't deserve this. matalino ako. linya ko to eh. nakakainis kasi hindi nasusukat properly ang understanding namin. walang pinagkaiba ang results ng paghihirap ko sa results ng iba na nakakuha pa ng panahon para sa ibang bagay.

pero does this stop me from studying conscientiously?
heck no. dapat hindi
kanina ko lang naisip na nasabi ko all along ang justification ng hirap ko. hindi namemeasure ng exams adequately ang understanding namin. aalalahanin ko lang uli kung bakit ako nagaaral - para matuto, makadevelop ng skills, at hindi para makakuha ng mataas na grades. as long as geared towards being a good engineer ang ginagawa ko, walang dapat magppressure sa akin otherwise: ang comparative standing ko, ang effort/results ratio ko compared sa ibang tao...
lahat to essential part ng pagiging engineer, much more electrical and electronics engineer.

gusto ko lang naman maging magaling na engineer. no shortcuts, all passion

ps: napepressure ba ako na magaral? not the least. nagaaral ako kasi kelangan kong magaral. gusto kong magaral kasi investment to para maging malupit na engineer.

*hindi against my will ang hindi ko panonood ng TV. walang TV sa boarding house, at kahit meron pa, hindi ko yun bubuksan. bakit? nabanggit ko na ata sa isang post ko. may kinalaman sa masamang values na hindi nafifilter-out sa TV. i.e., mukhang sosyal pero 'di mahal
on the average meron akong 2 hours of TV per week, at iniiwasan kong manood ng TV kung wala lang din akong kasama.

I’m not happy. I wanna end this

stupid world. internal combustion engine. hindi na ako maniniwala sa
sasabihin mo. capitalists. unfair. nurture vs. nature. Trans fats.
capital. Time. Profit. Mmm profit. lichen massacre. unfair. unfair.
unfair. crab but unfair. insufficient lighting. Telomerase
degradation.

I wonder why. The spirit (must) carry on. none to live for. The city
smells like nothing rural. bowel made me go home. Disappointed me.
Advanced time. eating white meat. This priority over food. spill my
water. chew your food well out of proportion.

I wanna die demmet. Pag mga ganitong pagkakataon nakakahanap lang ako
ng comfort pag alam kong may ibang tao na nakakaalam na may prublema
ako. Sa malaking parte kasi ng buhay ko, wala akong karamay. Wala
akong makaramay. Ayokong sabihin sayo to kasi lalo ka lang magaalala.

hindi pa tapos

para sa picture lang

zero and the indeterminate forms

prologue
Wednesday, Feb. 15, 2006
(sms) “ate cj, paconfirm po sa climb this Saturday”
(reply) “hindi po pwede puno na”
(ako) “talaga po bang hindi na pwede sumingit?”
(ate cj) “hindi na po”

Watda. Ang dami namang aakyat. Hindi na kasya.

Friday, Feb. 17, 2006
(ate cj) “may slot na po. Tutuloy pa rin po ba kayo?”
end of prologue

May tumawag sa cellphone ko. Nagising ako. Nasa pick-up point na daw sila. Buti at naayos ko na ang mga gamit ko kaya ang ginawa ko nalang ay naghilamos, toothbrush, bitbit gamit at takbo palabas. Nang malapit na ako sa ikot-stop tumawag uli sila. Ngayon alam ko na – sasagutin ko to dapat at sasabihin na sobrang lapit ko na. kaya lang ang tagal bago ko nahugot ang telepono ko. 1 missed call. Sure enough wala na uling sasakyan pagdating ko sa ikot-stop. Nagtext ako at nagsabi na magiikot nalang ako papuntang Vinzon’s. Nagulat ako pagdating ko dun kasi kakatapos lang ng fair at ang daming tao. Nakita ko ang Trooper. Pagpasok ko sa loob sabi sakin ni Goldie, “himala, maaga ka ngayon”. May hinihintay pa pala kami. Makalipas ang ilang sandali dumating na si Joyce. Mayamaya ay lumakad na kami.

Nagtaka ako. Tinanong ko kay ma’am luly na nakaupo sa passenger’s seat “ma’am, nasaan po ang jeep? Ilan po kaming aakyat ngayon?”. Walang jeep. Konti lang kaming aakyat. May dalawa nalang na dadaanan sa may SM. Wow, ang konti lang namin. Akala ko sobrang dami namin. Nagkataon pa na hindi sumipot yung mga dadaanan sa SM. Apat lang kami.
Apat lang kami at sa kanawan kami. Sa high school sana si Joyce kaya lang mag-isa lang sya, kaya sumama na din sya sa kanawan.

Game of life…

Sa hanging-bridge pa lang sinalubong na kami nina Cynthia. Ang dami nilang kinukwento sa amin. May ahas daw silang nakita. Naniwala naman kami (pero hindi naman masyadong natakot), pero kasi nambabarbero lang pala sila. Marunong pala sila nun.
Sa lahat ng akyat namin, ito ang pinaka-organized, well-planned at well-executed. Successful yung activities namin. Di ko maitatanggi na magaling at cooperative ang mga groupmates ko. And more. Sobrang eager ng mga kids at sila mismo ang nagpprisinta na gawan ko sila ng mga tanong sa multiplication at division. Si Angela pa nga, naturuan ko ng:

1. division of a number by 1 i.e. 3/1 = 3
2. division of a number by itself i.e. 3/3 =
3. division of a number by 0 i.e. 3/0 = infinity ∞
4. zero over zero division 0/0 = indeterminate

Sana naintindihan nya. Sana nagustuhan nya. Sana naalala nya. Siguro nga, kasi pinasulat pa nya sakin sa papel yung mga tinuro ko sa kanya para daw mapagaralan nya.

Malamang pag-uwi Trooper din ako

post mortem

before:

Oras ng klase: 3:00pm
Meeting time: 7:00am
Alarm clock: 6:00am
Snooze: 30mins
6:30am: pinatay ang alarm
Gising: 7:10am

Preparation:

• helmet: loosen strap shades: clear lens bag: hydration pack filled with water spare interior
• puncture repair kit
• crankbrothers multi-purpose tools
• spare lenses ng shades
• bihis:
• cycling shorts
• blue jersey
• shorts (na pinang-tulog)
• shoes: Oakley Radar Lock
• gloves: nakadikit sa bag pero natanggal yung isa kaya wag nalang

• nutrition: isang pandesal kina lola
• stretching: hamstrings, quadriceps
• paalam kay papa (umalis na si mama. Si Janna (happy bday) may pasok)

ETA: 8:00am
(estimate lang kasi wala akong dinalang orasan)

Magca-carmona trail kami ng nakilala kong nagmmountain-bike din (nakalimutan ko pangalan nya.. Nakilala talaga eh). Hindi na nya ata ineexpect na dadating ako at inindyan ko na sya, pero hinde, dumating ako, 1 hour late. Tuloy kami sa Carmona trail.

On the way (road work), sinusubukan kong paangatin yung likod na gulong. kasama yun ng wheelie, bunny hop etc. na useful tricks sa bike. Hindi ko pa nga magawa eh. Basta tatayo sa bike, tapos tatalon, tapos tataas na yung likod na gulong. So sinubukan ko. Kaya lang pagtalon ko nahulog ako sa pedal at bumagsak ang pwet ko sa upuan. Masakit sa ano eh.

Nakarating kami sa paanan ng bundok. May umugong na baka, pero di namin nakita mismo kung saan. May nadaanan kaming hukay sa lupa na puno ng putik, yun bang hinihigaan at pinagpapaliguan ng mga kalabaw. Galing eh. Meron pala talagang ganun.

Paakyat ng bundok, sobrang maputik. Ilang beses din kaming bumaba kasi di talaga kayang i-bike. Madulas kasi sobrang maputik. Kapag mabagal ang takbo, lumalabo yung shades. Parang nagfofog. Kaya tinanggal ko muna at sinabit sa leeg kasi nahihirapan ako makakita. Pagdating sa taas, wala na sa leeg ko yung antipara! Malamang, tanga ba naman kasi na sabit sa leeg, eh andaling mahulog nun. Buti nalang napulot nung kasama ko. Buti nalang binalik nya sakin. Kaya lang may gasgas na yung lens. Pero di naman yun halata kapag suot na.

Sa tuktuk kasi ng bundok, madaming bahayan. May ilang tindahan pa nga eh, kasi malimit talaga ang mga nagmmountain-bike dun sa lugar. Hindi pa nagaalmusal ang kasama ko kaya bumili sya ng tinapay. Sampung-piso. Mahal. Pero pagbigyan na natin yung tubo nila kasi mahirap talagang akyatin yung bundok. Takte mataas din yun. Nabanggit ko na simple ang buhay nung mga tao sa taas. Sabi nya, ung mga bata daw dun, nagaaral sa isang school sa baba. Apat na oras (ata, basta oras) nilang inaakyat-baba yung bundok para pumasok. Nakwento nung kaibigan ko na isang beses habang nagba-bike sila sa bundok sa Santa Rosa may nakasalubong silang mga sundalo sa makitid na daan. Di-baril lahat. M-16. Nagroronda lang. Sabi ko, wala naman sigurong NPA dun sa bundok. Aba, sabi nya siguradong meron daw. Papuputol nya ang kamay nya kung wala. Ganun pala ka-ubiquitous ang mga NPA sa bundok.

Ang daan namin paakyat, yun din ang daan namin pababa. First time kung gagawin yun, kasi di masyadong nag-t-thrill-ride yung mga tito ko. Relaxed, cross country lang. Narealize ko kanina kung gaano kasweet ang disc brakes, lalo na kung hydraulic. Pero kung mechanical brakes, ayos lang. Mas gusto ko pa nga yun kasi worry-free. Reliable. Anyway, sumemplang ako pababa, kasi madulas talaga ang putik. Pero di naman ako nainjure. Putik nga kasi yung daan, kaya naputikan lang ako. First time ko sumemplang sa trail. Fun.

On the way down, observed ang proper brake modulation - wag mag-brake kapag technical yung course, kasi mawawalan ng traction. Basta yun. Sarap ng downhill, lalo na kasi yun ang reward ng uphill climbing.

Natagtag ng downhill ang derailleurs ko. Di na swabe ang shifting. Kylangan i-readjust.

Nakarating kami sa baba nang hindi masyadong nasasaktan. Inenjoy namin yung talsikan ng putik habang mabilis sa road. Nagkayayaan kami sa isang maiksing trail. Konting detour lang. Doon naintindihan ko na yung sinasabi nyang "yosi" tuwing dumadaan kami doon. Akala ko kung anong yosi yun. May tambakan kasi ng basura kaming nadadaanan. At yung basurang yun pala ay mga imported na sigarilyo. Nung una nga di ako naniniwala hanggang sa madaanan namin ang nakatapong isang buong pakete ng hindi gamit na sigarilyo. Imported pa nga daw. Ang dami nun. At malapit sa creek.

Things learned:

1) wag isasabit ang shades sa leeg habang nagbibike (lalo na kung downhill). dapat siguro ikabit ko na yung strap.

2) halos lahat ng bundok ay may NPA

3) merong illegal expired tobacco-dumping operation malapit sa southwoods, katabi ng isang creek. Ang galing talaga eh. Malapit sa water supply.

4) look ahead

5) importante ang gloves

after:

mokommokom, tikomtikom

Patapos na akong mag-ayos ng gamit nang biglang may tumawag sa telepono ko. Nasa ikot-stop na daw sila, pick-up point ko. Dali-dali akong naghanda at lumabas papunta sa ikot-stop sa may CP Garcia. Medyo malapit lang naman kasi ako dun, mga 5-mins walk. Nang sobrang lapit ko na, biglang may tumawag uli sa akin. Hindi ko na sinagot kasi 30-seconds away nalang ako. After 30 seconds, nakarating ako sa ikot stop. Walang sasakyan na naghihintay sa akin.
Tumawag ako. Nalaman ko na dumerecho na sila sa Vinzon’s. ayon. Sige magjjeep nalang ako papunta dun. Tamang-tama may paalis na jeep. Pagdating ko sa Vinzon’s nakita ko yung Trooper. Nakita ko sina Andre. Nagulat ako at pwede pala akong makasakay sa Trooper. Yung gamit ko iniwan ko sa jeep.
Hindi ako nakakaattend ng mga Wednesday pre-planning sessions kasi may PE class ako ng ganung oras. Kaya nung una kong akyat, wala pa akong group. Hindi ko pa alam kung saan ba ako – high school, kanawan, mabayo o fisherfolks. Nalaman ko na sa mga nabanggit, hindi formal teaching sa kanawan. Hindi ko kasi kakayanin na maghandle ng isang buong klase, much more magturo ng lesson. Kaya kanawan nalang ang pinili ko.
Unang beses ako dadaan sa hanging-bridge. Pagdating naming sa taas ang dami na agad sumalubong sa amin. Ineexpect na ata nila kami. Nakadagdag sa pagdatingan ng mga bata ang pakikipag-laro namin sa kanila ng basketball at sa pagpicture-taking namin. Andyan si Cynthia, magaling daw sya kumanta at kinantahan nya kami. Magaling sya kumanta. Kami mismong mga umakyat ay hindi magkakakilala, kaya nagkaroon pa ng konting panahon bago kami naging kumportable sa isa’t-isa, at syempre pati na rin sa mga bata. Karamihan kasi sa amin ay first timers.
Si kuya Borms ang naglead ng mga activities na ginawa namin dun sa taas. For most of the part, sumasali lang kami sa mokom-mokom-tikom-tikom at opening the basket. Nakinood lang kami sa storytelling ni prime.
Pero eto yung nagpasaya sa buong trip eh. Hindi ko alam kung ano ang meron kina Cynthia, Heidi, Esperanza, Janjan et.al., pero naenjoy ko yung pakikipagusap sa kanila. Hindi naman kasi talaga ako magaling sa tao. Mahina ang interpersonal skills ko. Pero hindi ko alam kung ano ang meron sa kanila at nakakausap ko sila. natutunan ko yung iba't-ibang paraan ng pagluto nila ng aso. May sinigang. May prito. May inihaw. Kasama sa luto yung ulo. Yung buntot. Nakwento ko kung saan ako nakatira - sa buwan, kung saan walang hangin at may bakal sa ngipin ang mga tao. Para makapunta sa buwan, sasakay ng jeep at dadaan sa expressway. Nakaampon din ako ng maramiraming bata. Si Cynthia kumakain ng gulay, pero si Janjan noodles ang paborito.
Pauwi, habang papunta ako sa mga sasakyan, sabi nung mga nasa jeep “swerte kayo at feel namin lahat na magTrooper”. Ayos. Trooper uli ako.
May nadaanan kaming mga unggoy habang nasa may Subic may pictures pa nga sana ako eh*.

*may pictures ako nung climb na ‘to kaya lang nawala yung memory card ng telepono ko. Mangangalap pa ako ng pictures ng ibang tao kaya next time nalang

callousy

Di kasi naggloves eh. Maganda yung may certain balance ng seriousness at fun na match sayo eh. Either lumalabas yung negative kasi hindi seryoso and/or lalabas yung positive kapag seryoso na. Iba yung naeenjoy mo yung ingay, yung discourse, pero mas malupit kung naeenjoy mo yung silence. Tapos may tamang proportions yun na magugustuhan mo. Kelangan ng mahabang proseso para madetermine mo yung empirical formula, pero hanggang pa nalang sguro at magingest ng quarter ventricle. Pa rin pa lang rin lang naman eh. Hindi ako sanay na may kaagaw sa pagkain. Dalawa lang kaming magkapatid at dati nauuto ko ang kapatid ko. Ngayon, ako yung pinagbibigyan ng kapatid ko. Umm, minsan lang naman ako sa bahay eh. Hmm oo nga no medyo mali. Pero swerte pa rin kasi minsan lang naman kami magkaroon ng shortage.

Addendum: ang galing na title ang "callousy"

Makakahanap ka naman (nakahanap) ng tao na magugustuhan ang ulam mo

maximum heart rate = 220-age

putanginang mundo ito ng kapitalismo. walang ibang ginawa sa buhay ng tao kundi gawin itong mas kumplikado. misguided ang progress natin. nagsisikap tayo to acquire more property, pero bakit natin gusto yon? lampas sa dahilan na "para mabuhay", nagsisikap tayo para makakuha ng mga ariarian na magpapadali ng buhay. ngunit ang hirap ng proseso natin para makakuha ng mga ariariang ito ay hindi kayang tapatan ng comfort na pangako ng mga makukuhang ariarian. at putanginang ulan ito, sinisira ang minsan kong pagkakataon upang humiwalay ng konti at saglit sa kagagawan ng kapitalismo.

alam nyo ba na mas maraming liesure time ang mga tao na nabubuhay ng simple (nangangalap, nangingisda, upang makakain). ang mga taong nabubuhay ng simple ay may mas maraming oras kesa sa taong nagtatrabaho sa opisina at kumikita ng 60k kada buwan, kahit na mas marami siyang nabiling kagamitan na nagpapadali ng buhay.

oo nga pala, salamat at binigyan nyo ako ng tao na katulad ni Riyeth. pakisabi sa kanya pasensya at kelangan kong ireject ang tawag nya. hindi ko pa nababasa yung message nya. natutuwa ako at may pakialam sya sa akin, at ayan nga kinukulit nya ako. naaappreciate ko yun, pero gusto kong gumawa ng sarili kong mundo saglit.

salamat at pinagbigyan nyo ako sa pagpigil ng ulan. pinakanta nyo pa yung mga ibon :)
gaya ng sinabi ko kanina, tatapusin ko lang talaga to, wag nyo lang muna hayaan mabasa ang mata ko at ang sinusulatan ko (na malaking produkto ng kapitalismo)

ang gulo ko no? eto ako at nagaaral ng ECE. dahil sa pagkakumplikado ng ECE kaya ako napagawa ng ganito eh. oo, labag ang kurso ko sa mga prinsipyong ito, pero pagbigyan nyo na ako. sobrang cool at astig ko kasi pag inhinyero na ako. atsaka buong buhay ko nasa siyudad ako. bi na nature sakin ang mabuhay ng ganun kasimple. kung gugustuhin ko yon napakalaking pagbabago nun sa buhay.

sorry namura ko pa ang ulan ha. alam ko naman na naiintindihan nyo kung bakit yun ang nararamdaman ko kanina.

onga pala alam kong may bahid pa rin ng kapitalismo itong swing at puno dito na ginagawa kong takasan. pero pede na to.

sige ayos na ako. itatago ko na to. pakipigil pa ng konti yung ulan. tatanggalin ko pa muna yung natitirang stress sa ulo ko. salamat uli

It's not so soft anymore

Wala namang special sa new year. It's an arbitrary date. Hindi ko maisip (o hindi ko pa alam) ang basis nung kung kelan nila sinimulan gamitin ang calendar system na ginagamit natin ngayon. Ang iniisip ko, since may B.C. (before the christian era, before christ was born), tapos may A.D. (Anno Domini)...

Ay teka nalaman ko na ata. According to my Lexisgoo Dictionary,

A.D.
in the Christian era; used before dates after the supposed year Christ was born

So 0 AD pinanganak si Jesus?

Siguro nga hindi arbitrary. Look up ko nga muna ang Gregorian Calendar

Gregorian Calendar
the solar calendar now in general use, introduced by Gregory XIII in 1582 to correct an error in the Julian calendar by suppressing 10 days, making Oct 5 be called Oct 15, and providing that only centenary years divisible by 400 should be leap years; it was adopted by Great Britain and the American colonies in 1752

Julian Calendar
the solar calendar introduced in Rome in 46 b.c. by Julius Caesar and slightly modified by Augustus, establishing the 12-month year of 365 days with each 4th year having 366 days and the months having 31 or 30 days except for February

Now I'm confused. Eh kung ang birth ni Jesus ay dineclare na December 25 sometime after 0 A.D... wha?! Kulang pa ako sa research (no net access ako this instance eh)

Ang Christmas
1. period extending from Dec. 24 to Jan. 6
2. a Christian holiday celebrating the birth of Christ; a quarter day in England, Wales, and Ireland

ay arbitrary (hula) date, kung papansinin nyo. Di nila alam ang date of birth ni Jesus kaya nanghula sila ng date (dito ako naguguluhan eh, di ba nga A.D.?). At base sa narinig ko sa radyo, sinabay nila ang Christmas sa isang pagan feast, to facilitate conversion (pagkatapos yun banggitin sa radyo napasabi ang tatay ko ng "tama, compromise"). At somehow naniniwala ako, in the same way na naniniwala ako na ang rosary ay adapted sa isang pagan tradition din.
[insert muslim prayer beads here]
Hindi naman pala totally arbitrary, pero mali pa rin ang basis

In the spirit of Christmas...
bah humbug, pero importante na malaman mo kung bakit mo ginagawa ang mga bagay. Kagaya ng halloween. Balita ko, masama ang sense ng halloween. Next research ko yan

Bah humbug, pero maluwag ko pa rin na sinecelebrate yan. Ayos kasi yung season na yan at nauuto nito ang mga tao na magget-together. nagrereunion ang mga tao, kumakain ng sabaysabay. yun na yung importance ng season sakin.

Di pa nga universal holiday ang Christmas eh. Naalala ko yung commercial last year (di ako nanood ng TV this recent vacation): HAPPY [insert holiday of choice here] to you! Couldn't have said it any better. Kaya siguro ang pamilya namin ay may prayer every new year, hindi Christmas. Pero loose pa rin ang basis eh.

Buti pa ang birthday. Pag birthday mo, naka-isang revolution na ang earth, at nasa approximately same orbital spot na uli ito. Di lang yon. A birthday means you have survived an annum (ayokong tawagin na year). Pagnakasurvive ka kasi ng isang annum, naexperience mo na halos lahat ng ibubuga ng nature, since most natural cycles are annual (or less).

Gumagana na uli ang email ko

Ang standard 3.5mm audio jack pala ay merong 3 terminals, 1 for each channel at isang common ground. I guess the same for the less standard 2.5mm audio jack, na unfortunately ginagamit ng O2 ko. 2.5mm earphones ang kasama nung binili ko telepono ko. bakit kasi hindi nagagree sa standard eh. most earphones, 3.5mm standard ang gamit. kaya kung nakalimutan ko earphones ko, di ako makakahiram bastabasta sa mga tao.

Pwede sana, na gumamit ako ng 2.5mm-3.5mm MF converter (respectively). At ganun nga ang ginagawa ko lately. nilagay ko yung converter sa wallet ko para di ko makakalimutan. At effective naman usually, bastat dala k yun. hindi lang ako sigurado na hindi namamangle nung adaptor yung channels, kung stereo pa rin ba ang naririnig ko. Nonetheless effective.

Pero ang gusto ko talaga mangyari, yung dulo ng 2.5mm earphones ko (just before the earpieces), puputulin ko at papalitan ko ng female 3.5mm jack. Para makagamit ako ng decent earphones (the stock earphones are crap). At nagsimula ang hunt ko para sa jack na yun. Lahat ng hardware stores, kahit Alexan, wala sila nun. Nito lang, dito sa Ohms, malapit lang samin, meron sila? Oye. 11 pesos.

[Kung matandaan mo, insert picture here]

pero narealize ko na mas effective pa rin yung unang adapter nalang. Mas madaling magdala nung adapter sa wallet kesa magdala ng earphones palagi.

Kung naiintindihan nyo/sinubukan intindihin (kahit na alam nyong walang katuturan ang sinasabi ko), itatanong nyo, bat kelangan ko pa putulin yung stock earphones at kabitan nung female jack? Kasi nga, the stock earpieces are crap.

kriakoiwikiirakow!i

Mnsan naspi koi ang sang coinditioin kungi saani
iiiiiiiiiiiiiiiiipapasok sa isip iko na imaigpakamatay na lang. ihinddi
naman ako depressed nung panahon na yon, may pumasok lang na matinding
“what if” sa buhay ko. Naimagine ko ang isang sitwasyon na totally
helpless sa akin, tapos kung mangyari sakin yon eh siguradong papasok sa
isip ko na magpakamatay nalang. May prinsipyo kasi ako sa buhay, may
goals na nakaset, at kung imposible ko nang magawa yon, ika nga ng
teacher ko sa anthropology, eh wala ka nang saysay, na kahit hindi ka
nabuhay sa mundo ayos lang.

Ganito lang talaga ako kapessimistic. Kung kilala nyo talaga ako/binasa
at inintindihan nyo lahat ng blog ko maiintindihan nyo kung bakit ko
gusto palaging isipin na may masamang bagay na mangyayari.

wihtei noiseiiiiiiiiiiiiiiiiiii

iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
Bilib ako dun sa mga tao na kilala na nila sarili nila. Minsan, meron tao na mas kilala pa ng ibang tao kesa ng sarili nila.

Ako, eto, nabuko ng lyrics. Hmm, dahil sa mga tao na magaling kumilala ng ibang tao, mukhang ako ay isang selfish at jealous na tao. Tapos, self-centered pa, dapat center ng attention. Bitter, tuso at hindi trusting.

Pero, laid back naman. Namulat ako sa Taoism kaya natuto ako na hindi magworry. Cool lang, relax. Slack off. Do it when you want it. Do not be obliged to do something. Kaya ata cindi ako susceptive sa readings sa school kasi pressured to read ako. Yun, let everything pass. Do not let pressure build up. sana lang talaga natatandaan ko ito palagi. Minsan nawawala sa focus.

Tapos, happiness. Happiness, is not a fish...

..faded until death

Yahoo messenger: death
TV: death
Libro na dapat aralin: death
-naiwan sa boarding house
O2mini: death
-sinusubukan irevive. Pero yung ilang files: death
21 pesos pangfoosball sa timezone: death
-limang bola?! Pero panalo pa rin ako laban sa kapatid ko
Soul caliber sa pinsan kong si waki: death
-haade natapos nya. First time nya yun, 5yo lang ata sya
Globe load: death
-ayala: very much alive
Voice, reason and opinion: death
Pathogenic, cold-causing bacteria/virus: death
panaracer firexc pro + mavicx223 rims + shimano LX hubs: death :)
Letter 'I' ng keyboard ng laptop: death
-minumulto nako. Maphoenix-down ka na sana
Smileys: useful death
Human genome: 5 megabytes of death
May alam ng number of base pairs sa humans: death

Death

ipose sa ATC: death
-ayala yumayaman uli
Cartimar: death
Rivermaya - hinahanaphanap kita, a perfect circle - thinking of you: death
Buhok: maliwanag na death
Gratitude: death
-tangna sorry
Lucis na special kasi gold na binili ko sa kapatid ko: death (balik mo 40 ko)
Finger Eleven: happily dead

Dream Theater: death
Spiral Architect: death
Snapcase: death
Silverstein: death
Shadows Fall: death
The White Stripes: death
Nine Inch Nails, Dilinger's Escape Plan: remind me to death

Obernayt kina mitchell: death
Carnapping: life
Email: brutal death (sad)
Vitamin C: death
Exorcism of Emily Rose: pinapapatay sakin ng kapatid ko (brutal na pala post ko. Oi no harm meant ha)
Irreversible: dapat death
Altis gas tank: death

(bakit ako napaparead-aloud tuwing sinusulat ko ang 'death'?)

Virus na nagpasiezure sa pinsan ko: death
Tito ko na nagmushroom: welcome death
-mushroom used as an adjective, not noun as in the hallucinogenic mushroom

Wake me up death

Damn brutal na to ah
Death!

Habol:
Nikefree death!
12,000 peso jacket death!

Tama na.

May naalaaa
Unsure words - siguro, ewan, baka etc: death
-unsure words no use
ETC 1, 2: death
MTV: selective death
Bicho: death
Castanets: death
Braces: death

PJ: buhay?

iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii,,iiThis system of oppression, its not healthy anymoreii

sa tingin k, ngkakaroon ng masamang epekto sa bata tuwing iooppres m sya. yung tipong "wag ka na mangatwiran" oppression. naiimplant sa tao ang sense n hndi n sya magiging tama. Kung palagi ka nalang mali, sa susunod magiisip ka kung magiging tama ka. Matatakot na yun magdecide para sa sarili. lalo na kung bata, oppressed na, madadala n un hnggng pagtanda.

At sino pa ba ang nasa pinakamagandang position na magoppress, kundi ang mga magulang. May automatic power sila eh, bukod sa financial at age power over their kids. Ang nakikita k, may reversal na nangyayari kada generation. inhisip k kc, kung oppressed ang magulang, tapos kinakaya ng anak ang magulang, nagiging oppressor yung anak. At ung apo, oppressed, at magpepertuate yun kung tama ang conditions.i

buti sana kung sa presence lng ng particular oppressor k oppressed.

At hndi k ggmtn ung phrase na "kapag may katwiran ka, ipaglaban mo". medyo kurne (corny). Pero sakto sana yun. Kaya lang gigiit ng tatay ko na "mali katwiran ko". Iba talaga kung natuto kang magopress, kahit mali ka, nakukuha mo gusto mo.

Bat ko ba binabanggit to? Mukhang may kinalaman sa tatay ko no. Kwento ko nalang nangyari. Hindi kayo makakarelate eh, pero TUTAL BLOG KO NAMAN TO, WALA KAYONG KARAPATAN NA MAGISIP NA ANG YABANG KO NAMAN. Oye. Sabi kasi ng tatay ko, napaisip sya nung may nagsuggest na imbes na bumili ka ng hardtail na aabot ng 40,000 bili ka ng second hand na full suspension. Mga 40,000 din. Nagshare naman ako, kung hindi mo kayang bumili ng disenteng full suspension frame, bili ka ng hardtail. Sagutin nyo nga ako, nagclash ba yung senses nung dalawang statements? Nagkaroon ba ng conflict at hindi pwedeng maghold true pareho? Katwiran ng tatay ko, hindi naman daw applicable yung sinasabi ko kasi may budget naman. E puta wala naman akong sinasabing para sa amin yun eh. Tanggap ko naman yung sinabi nya. Yun ang katwiran ko. Pero oppressed eh. Keso mali daw katwiran ko. Tama na wag ka na mangatwiran mali ka. Takte. Hayaan na. Tanda na sya eh. Kinakalabit ako ng nanay ko, tumahimik na daw ako. Nung una ayoko pa eh. Alam kong kung magpatalo ako, baka mabaon sa isip ko na wag ko na ipaglaban ang alam kong tama. Kaya lang, tatay ko may hawak nung pera pambili ng bike eh. Sige na. Basta, sa loob ko, tama ako. Bahala sya. Tanda na sya eh. Sana lang hindi tumatak sa isip ko na talo ako. Pinagbigyan ko lang sya for two reasons.

Buti nalang talaga maayos ulo ko ngayon at hindi ako bad trip. Teden.

bakasyoin != rieist day

guistoi koi sana loioikuipi sa dctoinariy koi isai iteileipiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
gusitoi koi sana loioik uipi sa iLEIXSGOIOI DCTOINARIY koi ang meianng ng VACATOIN. kaya lang, piagkagsng koi kahapioin, ay piatay ang teileipiiioinoi koi. deiad. as n nakahariiiiiiiiiiiiiiiiii-rieiseit sya. nabuiria lahat ng fleis sa man meimeoiiiiiriy at nabuiria lahat ng piroigriams.

basta, ang guistoi koi lang naman sabhn na ang bakasyoin ay hnd pianahoin pairai bawiiini ang piuiyat na bnbgayi ing EIEIEIiiiiiiiiiiiiiiii. dapait piroiiiiiducitveiiiiiiiiiiiiiiiiiiii. kagaya ntoing bloigeintryi na toiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii.

basta ngayoing bakasyoin koi, veiriy mnmal ang TV. snwitch-oiff koi na nga yuing man switch ng TV koiiii. balei makakanoioid nalang akoi ng TV kuing nasa bang kwiaritoi akoi. basta hnd akoi manoinoioid ng TV kuing wialang kasama.

bakt? dagdag sa bnanggt ng EIEIEI33 teiacheiri koi na nakakaboiboi ang TV, niapiansn koi na kas na piuirioi kagaguihan, katariantaduihan ang mga pinapialabas sa TV ngayoin. eixampileis ntoi ay yuing mga coimmeiricals ng PIroiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii Piiiiiiirioiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii PIroictoiri and Gamblei pirioiiiiiiiiiiiid piiriiiiiiiiii pirioiiiiiiducits. kauilulan eih. tapiosi pai yuing lang pialabas sa MTV, EITC, Stuidoi23 (.ei. Thei Swian). anoi guistoi nyoi pailabasn, na fuilly acceipiteid na ang coismeitc suirigeiryi? na ang hnahanapi ng mga taoi ay ang pihyscal chariacteriiiiistcs ng bang taoi? kaht na fakei? uiluil. gagoi. ayuin. at tuital wiala naman kamng Dscoiveiriy Channeil dtoi ay hnd nalang akoi manoinoioid ng TV (yabang).

paingalawia, wias YM. uim, bakt nga ba, eih pianay naman ang teixt koi. gusitoi koing sabhn na napiakaFAKEI kas ng YM enivroinmeint. yoiui make vrituail coinveirisatoins, vrituial frieinds. kaya lang panay teixt akoi ehiiiiii. suisuibuikan koing jusitfy ang teixt: sa teixt, mas anytmeiiiiiiii, anywiheireiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii. makakapaiguisapi ka hnd kuing keilan ka magloigN kas gusitoi moi may kauisapi ka. kuimbaga sa heiriarichy ng naturial foirmis oif coimmuincatoin, uina ang acutual coinveirisatoin, tapiosi teileipioinoi, tapiois teixt, tapiosi YM. oidacriapi. basta yuin, kuing meiroin kayoing guistoiing sabhn sakn, tawiagan nyoia akoii. PILEIASEI? tawiag ha. kaht 14 seicoinds lang. peidei dn teixt, peiroi alalahann nyoi yuing heiriarichy. sa tngn koi yoiui will geit moirei oiuit oif thei morei natuirial forimsi oif coinveirisatoin eih. maisi-soically enigagng.

eiwian koi, f eiiiiveiri magYM akoi, AFK yuin at nagpipiluig lang talaga akoi ng bloiiig

damn, snsria ng bloig na toi ang pirioiduictvei tmeis koiii.

PIS. oibvoiuis naman sguirioi na may piriuibleima ang keiyboiarid koi. oibvoiuis dn kuing anoing leitteri ang may piriuibleima. ang tawiag koi dtoi ay GHOIST "". nvoiluintariy na ang piagapipeiari ng foribddein leitteri na yuin. hmm, peiroi may napiansn akoing beineift ntoiiiiii. for sure, iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii madam seinyoi ang tatamarin na magbasa ntoi. soi wihy boitheiri with pioiltcal coiririectneiss kuing akoi lang naman ang makakantnd ntoi? kuing chnaga nyoing basahn toiiiiiiiiiiiiii, wieill, masasab koing woirithy ka na malaman ang mga snasab koi.

debauchery 1.0 - magkalat sa Pilipinas

FOREWORD
sige meet tayo bukas ha. 7am mrt cubao
ang plano: unplanned commuting adventure

email sent the day before:
--------------------------------------------------
our DEBAUCHERY: an fun commuting adventure trip around metro manila

we will meet and commence THE experience somewhere in quezon city (siguro philcoa) around 7am

armed with
1) 500 pesos communal money in loose change (for fares)
2) money for food (around 100 pesos each)
3) up to 500 pesos each emergency money hidden inside our socks (pang taxi)
4) one disposable camera
5) walkie talkies (optional)
6) one cheap emergency cellphone (mits, kung meron ka, pheram. temporary trade?)
our goals are, but not confined to, as follows:
1) reach luneta park
2) have lunch in san juan
3) reach a place we all have never been before
4) use only public mass-transportation systems. this does not include taxis

sina marco konde ay mukhang sigurado na
kayong iba iconfirm nyo, text nyo si pj sa 0917-929-2660
at sa mga makakatanggap nito, pakidisseminate na din ng information
para maayos na yung resources natin (san kukuha ng disposable camera etc)

yun lang
pj
--------------------------------------------------
 

Thursday,  November 3, 2005

nagtext si paul. sa cubao mcdo nalang magmeet. takte oo nga naman. mas convenient maghintay sa mcdo kesa sa vague MRT diba

6:30a - nagtext sakin si marco, paalis na daw sya
7:00a - nagtext silang tatlo. nasa mcdo na sila. si PJ - 'on the way na'
ganito kadaming pictures ang nakalipas bago makarating si PJ

9:00a - dumating si PJ. 7am pala ha

eto yung mga pictures nung 7am

ang gear
paul: payong, pitaka+pera, camera phone. walang pera sa sapatos

marco: pitaka+pera, extra tshirt at pabango (na hindi ko alam kung san nya tinago. sa bag ata ni konde), camera phone. wala ding pera sa sapatos

konde: bag (na may laman na toothbrush), pitaka+pera, camera phone (siya ang naging official cameraperson namin). walang pera sa sapatos.

pj: bag na may laman na toothbrush, ID, plastic egg na may laman na pera, 200 pesos na nakasuksok sa sapatos (medyas). yun lang. wala halos laman yung bag.

disposable camera pala ha

nagkitakita na. wala ngang plano diba. hindi namin alam kung saan na kami pupunta. basta dapat makapunta kami sa luneta at sa san juan/santa mesa. kung may oras magdadampa kami. pero sige, napagisip namin na pumunta na nga sa luneta. paano? paano nga ba. nagsimula kaming lumakad papuntang megatren. teka, bat kami pupunta ng megatren? may papuntang luneta ba dun? sabi ni paul magbus nalang daw. punta kami sa terminal ng bus. teka, diba dapat sa kabilang side tayo sumakay? basta nagkagulo. si konde ata yung nakaisip na magMRT papuntang LRT, tapos LRT papuntang UN ave. malapit na yun sa luneta. sige e di pila kami sa MRT. takte ang haba ng pila, alas nuebe na kasi eh. dapat alas siete pa kami umalis. tsktsk. sa kalagitnaan ng mahabang pila may nagbanggit (si marco ata) na sana nagpunta nalang muna kami sa santa mesa/san juan para makapaglunch dun, tapos hapon na kami pumunta sa luneta para makita ang sunset. game, sabi ko tara alis na tayo. nagalit sina paul sakin at ipupukpok na daw nya yung payong. hade tuloy na kami sa luneta.

pinagusapan namin sa MRT yung center of mass at balance, siguro dahil physics major si paul. nakarating kami sa transition area ng MRT at LRT. gutom na si PJ kaya bumili muna sya ng siopao, na kinailangan nyang ubusin bago dumating ang tren. dumating ang tren pero 4/5 pa lang ang nakakain nya. sinubo ang natira sa siopao, tinanong sa guard kung nasaan ang basurahan. hinabol namin ang LRT kasi baka maiwanan kami.

papasok na dapat kami sa isang pintuan, pero sabi ni paul dun daw kami sa unahan pa. e di sige takbo kami. NAKANANG NAUNA SI KONDE. buzzer beater sa pagsarado ng pintuan. naiwan kami, tawa pa rin nang tawa. kasama sa adventure yan

:may picture dapat kami sa LRT kaya lang nga si Konde ang photographer namin diba. ginamit namin na camera yung kay marco, kaya lang alang matinong connectivity options yung telepono nya:

nagtext sakin si konde. "babay" daw. tinawagan ko si konde. konde baba ka sa next station, wag ka na lumayo sa pintuan na bababaan mo. sasakay kami sa susunod na tren. wag ka lumayo para magkita tayo sa same carriage ng tren. sinakyan namin yung sumunod na dumating na tren. nang patigil na yung tren sa next station hinanap namin si konde. dapat dun lang sya sa parehong pintuan diba? pero hindee. naiba ang pintuan na natapatan ni konde. bandang nasa likod pa. buti nalang same carriage kaya nagkasama pa rin kaming apat. sabi namin, siguro sinadya ng driver na sumoba ng andar para mahirapan sina marco paul pj na makita si konde...

may mga diagram sa LRT na nagpapakita ng landmarks sa bawat station. halimbawa na ito

ayun tama. ang luneta ay nasa UN ave. alalahanin na galing UN ave, hindi pa rin kami sigurado kung paano makakarating sa luneta park.

bumaba kami ng station, naglakad, pero hindi namin alam kung saan kami pupunta. nadaanan namin yung ospital kung saan pinaghubad si marco. medyo umuulan na. sayang baka ulanin pa ang oras namin kung kelan dapat nasa luneta kami. eh kung kumain muna kaya tayo at magpatila ng ulan? tara sige lakad. may ilang ordinaryong kainan kami na nadaanan (mcdo, jolibee), pero walang kainan kung saan kami kasalukuyang nakatigil. at umuulan pa diba. sabi ni marco meron siyang nakitang kainan. sinundan namin sya at nagulat at natuwa kami kasi merong mukhang maayos na kainan na hindi ordinaryo. isang canteen sa maynila.

nagorder si konde marco paul ng combo (value?) meal na nakalimutan ko kung ano ang ulam at nakalimutan ko kung magkano ang presyo. ako, chicken curry ang inorder ko. ako ang naiiba. peer pressure nga daw eh. kasama sa inorder namin ang sabaw na, kung hindi kami nagkakamali, ay sabaw ng tinola. si konde ata yung nagsabi na "wow, masarap yung knorr chicken cubes na ginamit nila dito". lumabas sa tv yung commercial ng knorr.

matapos kumain tinanong namin kung saan papuntang luneta. swerteng swerte kasi malapit nalang pala kami. ayung nagpicture muna sa labas

pero notorious na itong benson's sa amin. teka siguro sa akin lang.

malapit na sa luneta nadaanan namin ang isang museum kung saan nainteresa si paul. basta sa pangalan pa lang boring yung museum. parang museum of philippine politics ata. basta ganun. pero eager talaga si paul. tinanong namin kung paano makapasok. libre naman kaya lang sarado pa. sige babalikan nalang namin kung may oras pa kami.

derederecho, luneta na yan. swerte talaga, ang lapit na pala. pinapadramatic ko yung pagpasok namin, gusto ko nga sana magpicture, pero di ko alam na unsafe place pala yung opening na yun ng luneta para sa cameras. well, yun ang naisip ko nung sinabi nila na wag daw magpicture.

sa wakas, nakapasok na din ako. unang beses kong makapasok mula nang magkamalay ako. wo0t maayos pala. nakakasindak yung mga statwa. lakad lakad. ops, mamaya na yang rizal statue. panghuli na yan. lakad lakad. uy, chinese garden daw.  papasok ba kami? 5 pesos ang entrance. wala pumasok na kami.

nakapaskil nga pala sa booth ng nagbebenta ng ticket ang isang poster, hindi ko nabasa pero sabi nina marco may nawawala daw na "michelle". ayun, side mission namin: mahanap si michelle. sumisigaw kami ng michelle habang pumapasok sa garden.

ano nasa loob? wala naman. may isda (coi ata sabi ni marco), maraming halaman. may chinese-looking edifices kung saan naghahanap kami nina paul ng "turf" namin. nakahanap kami eventually, nagpicture

at nagassess kung ano ba ang ginagawa namin sa chinese garden. ano ba ang ginagawa namin sa luneta at ano ba ang DAPAT ginagawa at gagawin namin. dun sa garder, hmm, appreciate. sige appreciate (pause) check ano pa? tara alis na tayo. note: hindi namin nahanap si michelle

binaybay namin ang luneta at may nakita si paul nanaman na isang "pay area". ngayon, 'kanlungan ng sining' naman ang nandun. gustong pumasok ni paul pero sa tingin ni marco at konde waaste of 5 pesos. pero sige pasok na. eto yung mga nakakamanghang artwork. kayo na humusga kung sulit ba ang 5 pesos and ten centavos. yung ten centavos para yun sa wishing well. para samin kasi sulit eh. worth 6 pesos sya. kwits lang kasi worth 4 pesos yung chinese garden.

labas kami. lakad lakad. sabi ko baybayin namin yung man-made lake. sa kalayuan natanaw namin ang isang stage na ang quirino grandstand pala. at dun pala ininaugurate ang presidente natin (nun ko lang nalaman). at tanaw din dun ang higanteng statue ni lapu-lapu. yun pala yung binanggit ni paul na relatively bago na satue. pupuntahan ba natin? nasa kabilang side ng kalsada eh. mayamaya nakatawid na kami at malapit na kami sa stairs ng lapu-lapu.

(turn on rocky music)
takbo kami paakyat sa stairs ni lapu-lapu, at pagdating sa taas iwinagayway namin pataas-baba ang kamay namin ala rocky. mukhang gago, oo, pero kapag tunay na kaibigan ang kasama mo wala ka nang pakialam. wala ka nang pakialam.

ten tententen tententen tententeenn

nabanggit ni konde bago pa man na meron dapat dito na man-made lake kung saan merong replica ng islands ng pilipinas. akala namin nandun sa lake kanina pero wala dun eh. akala namin tinanggal na. but alas! may pangalawang lake, at nandun yung replica! natawa ako nung tinuro ni marco yung marinduque tapos sinabi nya "aceyork". hanggang ngayon natatawa ako. eto yung pictures na nakuha namin.

dapat isang paikot lang ang gagawin namin pero dahil sa complex geometric orientation nung lugar, naglakbay kami in a figure 8. basta hindi mo maiintindihan kung wala ka nun. pabalik na kami sa kabilang side ng street, papunta na kay rizal, nang ituro ni paul: "uy! post office! punta tayo!". balak namin magpadala ng sulat kung kanino man. basta kalat. pero hindi natuloy. alam mo kung bakit? kasi national museum pala yon. nonetheless pumasok kami. nagbayad kami ng discounted student price (30 ata). for some reason alam ni konde ang luneta area.

ang unang bumulaga sa amin ay ang kubo na ito

ahm, yun naman. kubo. may limang floors ang national museum, kaya may elevator. nilibot muna namin ang unang palapag. ahm, wala naman, mga bagay na makikita mo sa museum. matagal magappreciate ng mga bagay si paul kaya nahuhuli sya. kaming tatlo isang tingin lang ayos na, naappreciate namin. teka ano nga ba yung mga nakita namin sa unang palapag? ewan. basta may kinalaman sa pilipinas. nang malibot namin ang first floor, nakangalap na kami ng sapat na "culture points" at kami ay naglevel-up. ako ang nagpindot sa elevator papuntang second floor. tumatalon kami sa loob ng elevator.

wala namang matinong nangyari sa second floor. ganun pa rin si paul, matagal bago sya nakapaglevel-up. di ko pa rin maalala kung ano ang nakita namin sa second floor.

akala namin tuluy-tuloy na ang paglevel-up namin, but we caught a snag on level 3. nakanangnakaramdam ako ng di kanaisnais na sakit ng tiyan, yung tipong sakit na mararamdaman po kapag may nakain kang sirang pagkain. masakit, na gusto mong tumae. biglang sakit. takbo ako sa pinakamalapit na CR kasi di ko na kaya. sinundan ako nina konde at marco (si paul ay nagpapalevel-up pa rin). dalidali akong pumasok at umupo sa kasilyas. di man lang ako naghanap muna ng tisyu o tabo pampunas ng pwet. basta nilabas ko ang sama ng tiyan ko.

alam ko na ang tunay na pagkakaibigan. humingi ako ng pabor kina konde; hanap kayo ng tisyu o tabo. pasensya na, hindi ko kinaya. no prob kung ibang tao ang kasama ko, mahihiya pa ako. kung ibang tao ang kasama ko, magagago pa sila sakin. pero no prob, kelangan mo ng refill? nakahanap sila ng lata ng selecta ice cream na pinuno nila ng tubig at isinilid sa ilalim na puwang sa dingding. kelangan mo ng refill. hindi na, pero sige nagparefill ako. masarap ang pakiramdam pagkatapos. binalik ni konde ang lata sa isang maliit na silid. naghanap ako ng sabon pero ang nandun lang ay ang maliit na lalagyan ng pinulbos na sabong panlaba dun din sa maliit na silid. dumakot ako ng konti at nagbanlaw sa lababo. masarap ang pakiramdam.

ngayon alam nyo na kung paano nag-gain ng notoriety ang benson's.

di ko pa rin masyadong maalala ang level 3, basta alam ko dito nagsimula ang interactive na display. habang tumatae pala ako ay naglibot na sila. natatandaan ko lang yung isang silid na tungkol sa kamatayan ang paglibing sa mga patay. mayroong sensor yung silid na kapag may pumasok sa loob, may tutunog na nakakatakot na ugong. medyo kinilabutan ako, lalo na't kakatae ko pa lang at may konting kalam pa ang tiyan ko. akala ko nga matatae ako uli. sa third floor din ata yung mga kanyon. level up.

wala ding matino sa level 4, maliban nalang sa kakaibang artwork na bubulaga sayo pagkalabas mo sa elevator. yung kama na hinugis basket gamit ang kawayan, ang sahig ay binudburan ng asin (mungkahi ko), at may paanyaya na "there is nothing inside the bed" o parang ganun. atsaka may  pictures kami dito.nabanggit ni konde na ang nasa huling palapag ay mga kanin/bigas. nakita namin ang hagdanan ngunit ito ay sarado. meron pa kayang nasa itaas? si marco nga pala ang pumindot sa elevator papuntang level 3, si konde papuntang level 4. si paul papuntang level 5.

at sa level 5 nga namin nakita ang kanin/bigas. nakalimutan ko kung ano yung tawag dun sa exhibit, basta may malupit na pangalan eh. nasa loob ang kung anuanong produkto na gawa sa bigas. pumunit ako ng maliit na bahagi dun sa hugis dahon na kakanin na siyang nakikita sa pahiyas festival. binanggit ni marco na mura at masarap ang kanin sa IRRI (international rice research institute). dapat lang. tinitingnan nilang tatlo ang clear plastic cylinders na naglalaman ng iba't-ibang klase ng bigas. ang takip ng mga ito ay plastic na ipinirme gamit ang tali palibot. binuhat ko ang isa at sinubukan kong kalugin. ewan ko kung bakit ko ginawa yon, pero dapat pala ay hindi ko ginawa yon. tinuro nila sa akin ang isang babala na nagsasabi na ang mga bigas na iyon ay nilagyan ng "potentially poisonous chemicals" para siguro hindi dagain/amagin/mabulok. ay takte bakit ko kinalog. iniwasan kong isubo sa bibig o ikuskos sa mata ang kamay ko hanggang mahugasan ko.isa pang nasa ikalimang palapag ang isang mala-"kanlungan ng sining na lugar". eto ang nakita namin.

ayos to. kariton na nagmukhang simbahan. tapos may nakakalat na pekeng ipis sa sahig.

sa kabilang dako naman ay mga litrato, na kung di ako nagkakamali ay may kinalaman sa france. nahahalata na ang pagod namin nang nililibot namin ito. ika nga, "maxed out" na namin ang culture points. di na kami makakapaglevel-up. eto yung isang malupit na picture dun sa exhibit.

wala na. may isa pang silid pero inaayos pa lang yung exibits dun.

ayun ngayon ang prublema namin. lahat kami ay nagkaroon ng isang pagkakataon na pumindot sa elevator. buti sana kung apat lang ang palapag, para limang beses namin kelangan pindutin ang elevator (yung pababa pa). eh naging lima ang palapag. sino pipindot sa amin sa pababa? ayun, nauna na si marco at pinindot nya yung down. tumatalon kami habang bumababa ang elevator.

pagod na talaga kami. inupuan namin ang unang upuan na makikita namin. kami ni konde ay naghugas ng kamay dahil nga sa "pontentially poisonous chemicals" (si konde daw kasi hinawakan nya yung dahon ng pahiyas (pero sa tingin ko hindi naman siguro treated yung mga dahon, yung nasa cylinder lang)). habang nagpapahinga kami, eto muna ang ilan pang pictures sa Philippine National Museum na hindi ko alam kung kelan namin nakita. basta nasa loob yun.

Hinanap nga pala namin kung nasaan yung spolarium na painting, pero di namin nakita. Diba yun dapat ang main attraction sa National Museum?

inassess namin ang aming mga nagawa at gagawin pa. di pa namin nauusisa ang monumento ni rizal. yung na ang susunod na gagawin namin. malayulayo din ang nilakad namin. madaming turista (may tourist bus pa nga eh). gusto nga sana namin, makalapit ng todo sa monumento, dun sa "beef eater" (yung guard na palakad lakad sa monumento). kaya lang may harang na ang palibot. di na kami makalapit. hanggang bukana lang kami. sayang, maayos sana yung pic. nahirapan din nga pala kami kumuha kasi walang mapatungan ang camera/di namin mapagkasya ang sarili namin at ang monumento ni rizal.tinatamad na ako. next time nalang

addendum: ang spolarium ay nasa GSIS na. nasa kanila kasi binili nila (sabi ng tatay ko)

This is killing me

Sa terminal ng RORO sa Calapan, Mindoro
Naghihintay ng 1am, kasi ganung oras aalis ang barko.

Bora. Boracay. Naplano ng pamilya namin na pupunta nga kami sa Boracay nitong long weekend, nov 26-28. Mga opportunity costs: bukod sa di ako makakapagaral (talaga), di ako makakasama sa akyat-bundok open climb ng UP Mountaineers. Looking forward for that. Pero sige, minsan lang magboboracay.

Medyo magulo lang ang battle plan. Saturday ng umaga, di pa namin alam kung paano makakarating sa isla ng boracay. Ahm, sabi mga 1pm pa daw aalis. Sige, tamang tama, magbbike muna ako (tatlong linggo na akong d nakakapagride). Nakafull battle gear na ako: jersey, padded shorts, gloves, yellow tinted shades (effective sa green trails). Nasa pacita na ako, on the way to the Carmona trail, nang tumawag ang tatay ko kasi may nakuha daw na 10am flight.

To make the long story short (tinatamad na kasi ako, at nauusukan ako sa naninigarilyo sa harap ko, at mauubos na ang karga ng battery ko) (natuluyan na nga ang battery. Ngayon nakikisaksak ako sa isang room na dapat talaga ay security area, pero wala naman talaga security checks dito. May xray machine nga, d naman ginagamit. Teka picturan ko.

Insert picture nung xray machine here

ay di na pala kaya kasi low battery nga ako. Mayamaya kapag nakacharge na ako ng matagaltagal, at kung maalala ko na magpicture nga mamaya

Ulit

To make the long story short (sa totoo lang, di ko lang talaga kasi maalala kung ano ang nangyari in between. Kung tinatamad lang talaga ako e di dapat di na ako nagsulat ng pagkahabahabang litanya na off topic), 3am kami nakaalis, gamit ang eroplano na Asian Spirit. Nakapagride pa sana ako. Pinagisipan pa kasi kung magroRORO ba o eroplano, at naghabol pa ng tickets. Lumipad kami paalis ng Luzon patungong Caticlan-Boracay, na walang matinong plano kung paano kami babalik sa bahay. Basta.

Ayos na talaga sana eh. Masaya ang boracay. Astig yung pagpasan ng mga tao sa mga iba pang tao para hindi mabasa ang paa nila pagsakay sa banka



Hindi astig yung sobrang commercialized na ang karamihan ng Boracay. Sa totoo lang, disappointed ako nung unang tungtong ko sa isla. Unang una, sobrang daming tindahan. Nawawala yung pagkavirgn nung beach. Pangalawa, hindi pino ang buhangin. Hindi talaga. Pero ang astig, yung habang naglalakad ka papuntang station 1 (or 3, basta habang lumalayo), kumokonti ang tindahan at pumipino ang buhangin, hanggang sa naaapreciate ko na yung lugar.

Hindi astig yung homework na gumugulo sa isip ko buong trip. Hanggang ngayon d ko pa rin nasusulat sa papel, pero nasulat ko na dito ang solusyon sa telepono ko.

SOBRANG ASTIG ng SEA WIND, ang resort na tinuluyan ni Gloria, at ang SECRET WIFI nito. Ayos. Kaya nakuha ko pang idownload ang eee 23 hw ko pati yung lectures. Yeah WIFI. Kaya lang di ko naaccomplish yung pangarap ko na makapaginternet habang nagrerelax sa hammock. Di abot yung signal sa pinakamalapit na hammock eh.

Pero eto ang pinakamalupit sa lahat. Ang pinakamagandang nasa Boracay. Walang tatalo.


Ayos diba? Kaya lang biset itong pauwi. Ang tagal. 5am ang dating namin sa bahay. Di naman makatulog kasi palipatlipat ng sasakyan.

Addendum: that was fun. Let's never do that again

magpapadala ng sulat. magpapadala sa lunes. magpapadala kay juan. m agpapadala sa hula. (pero mas mahal talaga kita riyeth)

naaalala ko nung isang "konde gang" (formerly confed) outing sa EK, may nadaanan kaming manghuhula. ang unang pumasok sa isip ko, lugi ang negosyo nung manghuhula. sino ba naman kasi ang magpapahula sa loob ng EK. either nagbayad sya sa EK para makapagnegosyo sa loob OR kinuha sya ng EK para manghula sa loob, dagdag ambience sa theme ng EK. mas naniniwala ako sa second theory, pero kung ganun dapat man lang libre yung pahula. eh sinisingil kami ng dalawang daan para sa aming lima (o anim ata. doesn't matter). yung unang theory naman, di kapanipaniwala. kasi alam mo naman siguro na hindi theme-park goers ang target market ng hulaan. either way at true enough, wala nang nanghuhula ngayon sa EK. si paul balite ang naunang nakapansin sa manghuhula. sya din ang nagtanong kung magkano, nagcompute kung magkano ang paghahatian namin sa bayad, at nagencourage samin na magpahula. fun daw.

di pa ako nagbabayad ng kahit ano para magpahula. hmm, wala akong natatandaan na pagkakataon na nagbayad ako para mahulaan ang kapalaran ko.

nung nagyayaya si paul na magpahula kami, sa loob loob ko natatakot ako. tama bang gawin yun? nung panahon kasi nun, malakas pa ang pananalig ko sa katolisismo. pero kung lahat sila ay game magpahula e di sige payag na ko. peer pressure. si mitchell cabrera ay tutol. may pagkareligious yan si mits eh. nagsisimba linggolinggo etc. ngayon, ayan, verbal affirmation, nagdududa na ako sa ilang doctrines. di na ako ganun kareligious (pero mabait ako ha. naniniwala pa rin ako sa notion ng good at evil. basta. sa ibang blog entries ko pa yung ieexplain). pero ngayon, mas tutol na ako sa ganung panghuhula. at iniisip ko kung bakit. hindi ko ba talaga alam kung bakit o ayaw ko lang malaman kung bakit?

"God has mercifully withheld from humanity a foreknowledge of what will sell" Bernard Miles. (nakuha ko sa lemonade tycoon)

first of all, saan nanggagaling ang "power" o skill ng panghuhula. definitely, walang scientific basis ang panghuhula. pero kung nga ito'y isang tunay na phenomenon, dapat ka nang magduda kung saan nanggagaling yung knowledge.

turn on Pan - Hula
ale ale, ale ale ale, ano ano ano ano ang sinasabe, ng baraha, ng kapalaran, gusto kong, malaman...

bias aside, may mabuti bang maidudulot ang knowledge of the future? personal benefits, definitely meron yan. palagi kong pinapangarap na makakuha ng time machine at itatama ko ang lahat ng mga maling desisyon ko sa buhay, unang-una na ang pagdodorm sa pisay (to be explained sa ibang blog entry uli). pero paano kaya kung lahat tayo ay kayang malaman ang kapalaran natin? makakatulong kaya sa atin (as human beings)? ahm, disastrous ata. anong klaseng gulo ang mangyayari kung malalaman mo na yayaman ka/malulugi ang negosyo mo/mas mahal ka nya kesa sa mahal mo sya. parang magulo ata ang mundong ganun. may halong paradox, kunyari alam mo na malulugi ka sa isang business, e di syempre di mo na itutuloy yun. eh paano na yung hula? e di nagkamali yung hula? tapos pa, kung ganun ang kalagayan, e di wala nang negosyong nalulugi? at hmm, sa tingin ko disastrous sa economy kung lahat ng tao ay magtatayo ng business, at ang lahat ng iyon ay kikita. imosible kasi na magcocoexist effectively
ang lahat ng businesses.

mas tutol ako sa kapangyarihan ng panghuhula ngayon (kaysa dati) kasi nagdududa ako sa pinanggagalingan ng knowledge.

gusto ko sanang paniwalaan yung natanggap kong sulat, pero hindi nga dapat diba. kaya lang, nabasa ko na. gagamitin ko ba yung natutunan ko sa nabasa ko? dapat hindi, pero dapat naman ata gawin ko yun kahit na hindi dumating yung sulat.

damn. mellitus

anlayo sa isip ko. hindi ko inakala. naaalala ko pa dati, sa mga kakilala ko na may diabetes, naiisip ko, buti nalang hindi ako ganun; ang hirap siguro ng buhay ng ganun. pero gaya nga ng sabi ko, ang mga bagay na hindi ko inaakala ay palaging nangyayari. walang mintis.

madaming nakapansin. oy PJ, pumapayat ka. wala talaga sa isip ko ang magpapayat. nagpapataba nga ako eh. ayoko ng payat. bigla daw ang payat ko. naaalala ko si geni, nung debut ni monika, nagkamali pa nung unang sabi "uy pj tumataba ka" tapos binawi na sobrang payat ko pala. tatay ko din, nabahala siya nung isang beses na sinundo ako sa megamall, sobrang payat ko na. iniisip ko, siguro kasi masagwa lang ang kain ko sa UP, bihira magbreakfast etc. sige, aayusin ko nalang ang kain. di ko alam kung kelan nagsimula eksakto, pero nakakahalata na ako.

unanguna, nakakaramdam ako nung mga "tingling sensation", yung tipong mahinang prick ng karayom sa binti paminsan minsan. nothing serious nung una. tapos napapansin ko na palaging tuyo ang bibig ko (mabahong hininga :), at tubig lang pala ang dahilan. dehydrated ako palagi. anlakas ko na sa tubig. kasama ng pagpansin na payat ako nilakasan ko kain, lalo na sa kanin, carbs, malakas magpataba yun. pero kung alam nyo lang, sobrang bilis akong gutumin at anlakas kong kumain. tapos pa, kalimitan pag nasa bahay, yun bang pagweekends na di ko kelangan pumasok kasi nasa bahay lang, pagdating ng hapon eh bagsak ako. parang nanghihina, na ayaw kong tumayo sa kama. kapag ganun, di din ako makapagisip/aral ng maayos. napansin ko na kelangan lang ng konting exercise para bumalik ang sigla. ayos naman yon, at least nagkakaroon ako ng rason na magexercise, pero yun nga nakakabahala. tapos napanood ko yung segment ng Newton's Apple sa knowledge channel kung saan binanggit na isang symptom ng diabetes ang weight loss, kahit na gaano kalakas kumain.

quoting isang website tungkol sa diabetes (kanina ko lang niresearch)
What Are the Signs and Symptoms of Type 1 Diabetes?
A person can have diabetes without knowing it because the symptoms aren't always obvious and they can take a long time to develop. Type 1 diabetes may come on gradually or suddenly.
Parents of a child with typical symptoms of type 1 diabetes may notice that their child:
• urinates frequently. The kidneys respond to high levels of glucose in the bloodstream by flushing out the extra glucose in urine. A child with diabetes needs to urinate more frequently and in larger volumes.
• is abnormally thirsty. Because the child is losing so much fluid from peeing so much, he or she becomes very thirsty to help avoid becoming dehydrated. A child who has developed diabetes drinks a lot in an attempt to keep the level of body water normal.
• loses weight (or fails to gain weight as he or she grows) in spite of a good appetite. Kids and teens who develop type 1 diabetes may have an increased appetite, but often lose weight. This is because the body breaks down muscle and stored fat in an attempt to provide fuel to the hungry cells.
• often feels tired because the body can't use glucose for energy properly.


(pero nagsimula akong pumayat nung first year HS. dun kaya nagsimula? damn, tagal nun. pero sa tingin ko pinakadrastic nung pagtapak ko sa college. dun din sumulpot ang symptoms)

at ayun nga. matagal na akong nagbalak magpablood test. natatandaan ko talaga na nabanggit ko yun minsan sa nanay ko at kapatid ko (pero hindi masyadong seryoso). medyo natawa lang sila, pero sige daw magpabloodtest ako. eh syempre, procrastinator ako, kaya kanina lang, kasi meron palang blood sugar monitor ang tito ko, ay sumubok ako. after lunch, before merienda. ambigat ng lunch ko nun, kasi gutom na gutom ako dahil nagjogging kami ng tatay ko.

pinauna ko ang tito at lola ko, in that order, kasi natatakot ako sa prick nung machine na pang prick ng daliri. 159 at 160+ sila, respectively; ang normal ay 120. diagnosed diabetic sila matagal na. basta yun. hindi naman pala masakit yung prick. unusually matagal yung pagcalculate. tapos teden, 191 ako. teden.

medyo kinabahan ako, pero medyo lang. magaling magtanggal ng pagkaseryoso ang sitwasyon ang mga pinsan ko. umuwi ako, binanggit sa nanay ko (wala ang tatay ko as usual). nung una straigh face, pero di ko napigilan napaluha ako, akyat agad ako para hindi makita. balik composure, tapos tv. tapos kaninang dinner, kasama tatay ko. inisip ko nabanggit na siguro ng nanay ko sa tatay ko, pero mukhang hindi. inisip ko kasi, medyo malupit ang reaksyon ng tatay ko sa mga bagay concerning kalusugan, kaya hindi binanggit ng nanay ko. pero kelangan banggitin, nanay ko kasi sabi lang na iwas sweets ako. lul, di ba dapat pacheck up ako, major lifestyle changes etc? ang tatay ko siguro yung magbbring-up nun. kinwento ko. teary eyed uli. tapos sabi lang, walang kwenta yan, exercise lang. KUMAIN KA LANG NG MADAMI (kasi nga namamayat ako). binanggit uli ng nanay ko na iwas sweets. TATAY KO PA TALAGA YUNG KUMONTRA. "hinde ok lang yan". damnit. wala bang nakakahalata ng gravity ng sitwasyon ko. demet. para hindi mapansin na maiiyak na ako, akyat ako ng kwarto, umiyak, nagpunta sa best friend internet, nagdownload ng articles tungkol sa diabetes, pnrintout, at bukas ilalagay ko sa ref para basahin nila. lul.

lifestyle changes. isang nagustuhan ko sa diabetes: maiiwasan mo ang medication basta magexercise lang. i could do that, and would love to do that. sa totoo lang, naiyak ako kasi di binibigyan ng importansya ng magulang ko eh, tapos konting-konting awa lang sa sarili. pero takot sa diabetes wala. medyo ayos naman eh. isang matututunan ko sa diabetes: DISCIPLINE. masaya na ako dun. kelangan kong magundertake ng lifestlye changes, na dapat naman talaga ginagawa kahit hindi diabetic. pinakaimportante na ang regular exercise. siguro ang pinakatakot ko yung magturok ng insulin. healthy eating kaya naman. ayos naman eh. KELANGAN KO LANG NG SUPORTA NG MGA TAO. atsaka bili nyoko ng bike. yung Maestro Trance ng Giant.

simple lang naman ang gusto ko sa buhay. magkaroon ng pinakamalupit na pamilya. yun lang. pagbigyan nyo na ako.

Things that I have learned - II

(nakalimutan uli ang date)
Learn from your mom, younger sister and significant classmate - girls are moody. Every month.

taiwan is in china

mabilis na nagiging kumplikado ang buhay
Nasa 1/sqrt(2) gain na ako sa low pass buhay ko. Ambilis nang nagiging kumplikado ang buhay. Ang taas ng quality factor, steep ng rolloff. Takte, ilang taon nalang magtatrabaho nako. Ilang taon nalang magaasawa na ako. Magpapamilya. Tapos nasa ECE pa rin ako.

Blog ko ito

(nakalimutan kong tandaan ang date)
Hinahanap ko ang toothbrush at toothpaste ko. Nahanap ko yung toothbrush pero hindi yung toothpaste. Nagpabalikbalik ako hanggang maisipan ko na dedekwat nalang ako ng toothpaste sa boardmates ko. Pagpasok ko sa banyo ilalagay ko na dapat ang toothpaste, pero ang nakita ko sa kamay ko eh yung hinahanap kong toothpaste. At nawawala yung toothbrush.

Nahanap ko din sa wakas (mallate na ako sa eee33 dc). Nakasingit sa gitna ng mga gamit ko.